ég lagaði linka listann minn í dag. langaði doldið til að setja inn kommenta box en kunni það ekki og nennti ekki að læra það svo ég gerði bara linnkalistann minn aðeins öðruvísi. komnir fleiri inná hann ... allt í bland við allt... gettókrúið og mh ingar ásamt góðu fólki... þessi leti er nú bara í stíl við vikuna og ég nenni eiginlega ekki að skrifa meira svo að...

þetta er búið að vera svo fáránleg vika að það er ekki lítið. nýir persónuleikar komið fram á borði mínu og margt sem hangir á nálinni þessa dagana. en það sem mér finnst best af öllu, svo ég komi nú með smá væmin heit, þá held ég barasta að það sé að fara að vora. krókusar bara farnir að láta sjá sig. og já trúið því að þá hýrnar yfir mér bráin. bara skapið verður ofsa gott og böðið af stærðfræðiprófi fær bara að sigla sinn sjó. en já ég hef sannað það þessa viku þá staðreynd að ef mann langar ekki til að rekast á fólk, þá gerir maður það, en ef mann langar til að rekast á eitthvern ákveðinn, er búinn að vera að gera sig til í marga klukkutíma, þá hittir maður í mesta lagi strætóbílstjórann sem keyrir 110 una á morgnanna. jáh. þetta hefur verið sannað. annars hætti ég þessu romsi að sinni.

frábær stemning. sex vinkonur búnar að vera að elda í allan dag. vöknuðum mishressar í einni þvögu. skelltum fyrst í pönnsur og erum svo búnar að vera að elda afmælismatinn hennar sigrúnar. fullt af lasannía. mmm. margt að spjalla um og skemmtilegheit. fórum nefninlega á árhátíð nokkra í gær. margar sögur að segja frá. misskemmtilegar og fólk misstollt af sögum sínum. en hva. sona er þetta. maður er nú bara í menntaskóla einu sinni, eða flestir og því er um að gera að skemmta sér sem mest við megum. þótt upp komi kannski óvæntar uppákomur, óvænt reiði, óvænt dansstemmning, óvænt rugl, óvænt daður eða kannski allt saman ekki svo óvænt. en það er nú bara til að krydda lífið. hafið það gott.

nú er barsasta góðum áfanga lokið. söngkeppnin fór nefninlega fram á föstudaginn. og það bara nokkuð prýðilega. jú já atriðin voru upp og ofan sem er nú samt ekki nema jákvætt. aðveldara að vera sammála um sigurvegara. ég held líka barasta að allir hafi verið nokkuð sáttir við sigurvegara og þar með fulltrúa mh í söngkeppni framhaldsskólanna. það voru þær stöllur sunna og silla. ekki af verri endanum. fyrir utan það að vera með alveg frábært atriði í góðum mh fíling, þá höfðu þær hugsað þetta aðeins lengra, það er, þær höfðu platað hann andra í atriðið sem gerði að sjálfsögðu góða hluti, þar sem fyrstu sæti tónlistar keppna mh hafa hreinlega fest við drenginn.. þetta er í fjórða skiptið í röð að andrinn vermir fyrsta sætið! nokkuð gott.

það er alltaf voðalega gaman þegar maður hefur gott tilefni til að blogga. já og í dag hef ég frábært tilefni! því með því að blogga í gær ylja ég dreng nokkrum að hjartarótum með gæskunni einni. tilefnið er einmitt það að í gær gat þessi merkilegi drengur í fyrsta skiptið keypt sér sígarettur, leigt sér ljósbláa mynd og gift sig allt í senn og það jafnvel löglega. já, hann varð átján ára og er þetta innileg afmælisgjöf til hans odds þorra frá mér! ... ég ætti kannski að gera góða greinargerð fyrir persónuleika odds þorra en þar sem hún býður uppá miklar spekúlesjónir læt ég það bíða betri tíma þar sem ég þarf að auka við orðaforða minn til að ná almenninlega að persónugreina kappann. en jú merkilegur er hann læt ég það gott heita að sinni. til hamingju!

mér finnst alltaf jafn gaman þegar ókunnugt, pínu skrítið fólk talar við mig útá götu. í tilefni af því ætla ég að skrifa nokkur merkilega skondin samtöl sem ég hef átt undanfarið á stoppustöðum:

doldið subbulegur, þéttur gaur með þykk gleraugu.
gaur: heyrðu
ég: já
gaur: veistu hvort tvisturinn er farinn?
ég: nei því miður
gaur:veistu stundum langar mig bara svo að tala við eitthvern
ég: já, jú ég kannast alveg við það
gaur: já veistu ég vildi að ég gæti verið eins og harry potter
ég: já hann er nú alveg í sérflokki hann harry potter
gaur: já það er nefninlega svo kúl að hann getur bara allt og hann gerir bara allt sem hann langar til
ég: já það væri nú munur
gaur: já... en takk fyrir að tala við mig
ég: ekkert mál
gaur: ég er þá bara farinn... bless

gömul kona í ártúni - ekkert skrítin samt
kona: heyrðu kondu aðeins og sestu hjá mér, mig langar svo að segja þér smá dögu
ég: (settist) já
kona: ég er búin að bíða svo lengi og rak svo augun í pilsið þitt. það er nefninlega svo merkilegt að sjá ykkur stelpurnar nú til dags klæðast einungis undirpilsum.
ég: já svona er þetta, tískan gengur hring eftir hring
kona: já, en ég get svo sagt þér það að við hefðum aldrei vogað okkur að vera í þessum pilsum einum pilsa. og aldrei dirfst að láta sjást í blúnduna!
ég: nei, ég kannast við þessa sögu, en fynnst þér ekki gaman að við skulum nota og nýta föt þinnar kynslóðar?
kona: jú afskaplega... en ég hvísla því nú bara að þér að þetta voru bara nærfötin okkar
ég: já það er nú doldið skondið... en ég verð nú víst að stökkva uppí strætó núna.

gamall maður með rosalega sérkennileg augu
hann: jæja er verið að bíða eftir strætó?
ég: já
hann: þú verður nú að passa þig að láta þér ekki verða kallt
ég: já ég geri það, er með vetlinga og húfu og svona
hann: en það er nefninlega eitthver flensa að ganga
ég: já ég reyni að passa mig
hann: já gerðu það.. bless (labbar í burtu)
ég: bless
hann: (snýr við) þú mátt ekki missa af strætó
ég: nei, ég geri það vonandi ekki
hann: nei einmitt þá verður þér nefninlega svo kalt
ég: já ég veit það er nýstingskuldi úti
hann: já.. en jæja bless (fer)
ég: bless
hann: (snýr við) értu nokkuð búin að missa af strætó?
ég: nei ég held nú ekki
hann: áttu ekki bíl?
ég: nei
hann: en ég sé það á þér að þú keyrir
ég: jú já ég geri það
hann: já ég hef nefninlega séð þig á bíl, bara frekar langt síðan
ég: já það getur verið
hann: ég var nefninlega lögga
ég: já er það?
hann: já þegar ég var ungur, svona tvítugur
ég: nú er það
hann: en já ég vona að þér verði ekki kalt
ég: já ég passa mig
hann: já bless

nú eru bara tvær sýningar eftir af henni lísu. um að gera að skella sér ef ekki er nú þegar búið að því. sýningarnar eru nú samt enn í sífelldri þróun, svo endilega ef þið hafið farið á frumsýninguna er ég viss um að það yrði eins og að fara á splúnku nýja sýningu að fara á loka sýninguna. jáh. húmoristar leikfélagsins eru nefninlega farnir að sletta klaufunum. antoine beitti líka sérstaklega skemmtilegri kennarasleikjutækni í sýningunni í dag og talaði hlutverk sitt sem kötturinn með frönskum hreim, í tilefni þess að sigríður anna nokkur, frönsku kennari í mh var í salnum. en já málgleði mín bíður nú lægri hlut fyrir þreytunni svo ég læt þetta duga...

skandall. já mikill skandall atarna. að láta þetta líðast. að blogga ekki vegna anna. þvílíkur skandall. en nú mun verða breyting á. því önnum er nú að ljúka, það er að segja allavega hjá leikfélaginu. en þótt mikið hafi verið að gera hefur það svefnlausu nóttanna virði. frumsýningarvikan er alveg sérstök! ótrúleg stemning. svo kom út bara þessi þrususýning. spes. en samt þrususýning. það er nú varla hægt að segja annað en að lísa sé pínu spes. eða bara mjög spes. en já fleira hefur nú borið á góma. þar ber kannski að nefna að týnda tvíburasystir mín poppaði skyndilega upp á ný hér á fróni. það var mjög skemmtilegt að hitta hana og hún hefur harla lítið breyst verð ég að segja... og svona til að halda samhengi við fyrri blogg þá vann ég hana algjörlega þegar hún fór að halda því fram að hún hefði náð sér í bollu kynnar. ég bara kippti niður treflinum og við blöstu ekki bara bollukinnar, heldur voru þær líka í hinum fegurstu litum!

í dag er búinn að vera hinn fínasti dagur fyrir utan smá vankanta. já það er í raun ekkert sældarlíf að líta út eins og hamstur. en hins vegar fylgir því mikil gleði að hlusta á sögu mína um tannlæknaferðina, þar sem svipurinn, sem einu sinni var bros er nett óhugnanlegur. þá nefninlega verð ég óhugnanlega lík eitthverri teiknimyndapersónu sem ég get ekki komið fyrir mig hver er. ferðin til tannlæknisins var hins vegar hin fínasta. þar sat ég og hlustaði á bylgjuna á meðantannsinn deyfði mig, skar mig svo upp, sagaði og boraði, og reif svo upp þessa blessuðu jaxla. skemmtilegast var þó að horfa á saumaskapinn í lokinn, þar sem spegill er þannig staðsettur fyrir ofan mann svo að maður getur fylgst með. það var mjög raunverulegt að horfa á þennan saumaskap, mjög líkt eitthverri inniblasaumaskap úr vissum sjónvarpsþætti, fyrir utan nokkrar hvítar örður. fyndni hluti sögunnar felst þó í afleiðingum deyfingar á talmál mitt og drykkjar innðbyrðingar, eða réttara sagt tilraunum mínum til þeirra iðkanna. svo ég efast um það að ég tjái mig um þann hluta á rituðu máli. ;)

gleðilegt nýtt ár öll sömul!
spenningurinn er í hámarki þessa dagana. fyrir utan það að kærkomin systir fer fljótlega að láta sjá sig, þá tók ég upp einkenni hamstra í dag. það sem mér þykir sérlega merkilegt við það er að þetta er í annað skiptið sem ég geri það. svo ég rifji upp góða sögu, þá var fyrra skiptið um páskana þegar ég var 12 ára. hress í bragði hélt í ég í blíðskaparveðri í göngutúr með fjölskyldunni í skaftafelli. við völdum okkur ágætis göngutúr sem átti að vera um 5 km. en þvílíkt blíðskaparveður var að við lengdum gönguna aðeins um 10 km þar sem við strunsuðum í snjónum og létum sólana leika við okkur. en viti menn. þótt það hafi verið mars, kalt og snjór þá tókst okkur systurum að verða ansi rauðar, já doldið sólbrunnar... og það sem meira var, var það að morguninn eftir þá vorum við, já við báðar, tútnaðar út í andlitinu. það var satt best að segja ekki mjög ánægjulekt að finna nýtt landslag andlistsins, og já finna, því augnlokin voru svo bólgin að þau opnuðust varla og því lítið að sjá. það fyndnasta af öllu saman, verð ég að segja, var þegar við komum niður og vorum kynntar fyrir frænku sem við höfðum aldrei séð áður. svipurinn á henni var jafnvel ófrínilegri heldur en okkar svipir. sem voru þó ekki grettur. en já. ég dag fór ég í endajaxlatöku, sem er einmitt ástæðan fyrir hamstraeinkennunum. ég ætla samt að láta það vera að segja frá aðgerðinni í smáatriðum, þar sem ég hló svo mikið seinast að ég reif eitthvern saum.. allavega hættir ekki að blða núna...látum það bíða betri tíma ;)