eins lítil morgunmanneskja og ég er, þá eru uppáhaldsstundirnar mínar á morgnana. það eru sérstakar stundir. það eru stundirnar þegar sólin skríður upp fyrir húsþökin og bæir og borgir vakna. sólin skín framaní svefnmyglað fólk á spani. það er með lubba í hárinu og drífur sig til að komast í tæka tíð í vinnuna. smám saman opna kaffihús og búðir. skilti eru sett útá götu. fólk tjattar með kaffibolla í hönd. smá hrollur er enn í líkamanum enda kuldi næturinnar enn í líkamanum. dagurinn er rétt að byrja.
smám saman fjölgar fólkinu og stemningin breytist í hina hversdagslegu stemningu hverrar borgar eða bæjar.
þegar ég dreg saman ferðalög mín þá hef ég komist að því að á þennan hátt hef ég kynnst fleiri borgum en ekki. mér til mikillar ánægju. það hefur nefnilega ekki verið óalgengt að ég poppi upp í borgum eftir; næturflug, næturlest eða næturrútu. það er best. að kynnast nýrri borg við daglega fæðingu.

hvað varð um forgang sjúkrabíla? það er eins og fólk hafi algjörlega misst virðingu fyrir því að sjúkrabílar eiga ávallt forgang. þ.e. með blikkandi ljósum. annað hvort það eða að fólk hefur mjög litla athygli undir stýri og víki þess vegna ekki. annað er ekki skárra en hitt.

ríkistjórnin taldi það ekki eftir sér að banna friðsömum falun-gong meðlimum að koma inní landið í júní 2002. hvort ætli hafi meiri áhrif á íslenskt samfélag, þrjár grundvallastöður falon-gong eða klám?

ef e-h þarf á hlátri að halda.

það er mörg ár síðan ég hef haft svona lítið að gera. ég hef samt nóg að gera. málið er þannig að ef ég hef ekki mikið af skipulagðri dagskrá. þegar svo er kem ég engu í verk. ef ég hef mikið á dagskránni, smellist ég í gír sem gerir mig mun afkastameiri.

þar sem ég bý ein með móður minni hefur hún ágætistíma til að koma að ráðleggingum og kenningum. hún sagði til dæmis; ef maður þarf að fá e-h gert fljótt á maður frekar að biðja manneskju um það sem hefur mikið að gera heldur en öfugt. það á við allavega í mínu tilviki.

ég mínum frítíma reyni ég þó að læra á gítar, gera ferðamyndamöppur, hlaupa, hitta fólk og fleira. en það er ekki mjög afkastamikið. fyrri fullyrðingu að kenna. svo ef e-h vill endilega setja fyrir mig verkefni ( helst borguð ) þá má sá hinn sami endilega koma þeim á framfæri við mig. ( eftir mjög ósannfærandi formála )

í haust skrifaði ég grein um strætó. þar mæltist ég t.d. til þess að það væri frítt í strætó. akureyrarbær hefur lagt niður fargjöld í almenningssamgöngur og jafnframt reykjanesbær. notkun á strætó hefur aukist um 60% á akureyri og 80% í reykjanesbæ. ég gæti vel trúað að það hlutfall yrði jafnvel hærra í reykjavík. það stendur svart á hvítu að það myndi borga sig fyrir reykjavík að leggja gjöldin niður. sjáum það gerast.

nú fer allt að rúlla. stúdentaleikhúsið fær að taka sinn toll af mínum tíma þessa dagana og ekki slæm notkun á tíma. við erum að fara að setja upp leikritið "þeir" og verður það vonandi á fjölunum í apríl.

ég hef lagt það í vana minn að skipta um lit hverja helgi. síðustu helgi fór ég í teiti í brúnappelsínugulum lit og þessa helgi hélt ég í teiti ljósgræn.

ég uppgötvaði karókí í gær. þrælgóð skemmtun. kóngurinn lifir.

áður en veikindin kipptu undan mér fótunum tókst mér að fara leiksýningu lfmh. draugadans. ég varð mjög hrifin. ótrúlega mikill kraftur í leikurunum og mér fannst að þau ásamt leikstjóranum jóni gunnari hafi tekist mjög vel til og skapað nýja veröld úr tjarnabíói. ég mæli sannarlega með því að fólk láti sig ekki vanta á síðustu sýningarhelgina. 3 og 4 feb. mikil skemmtun í bland við mikla gæsahúð.

ég á mikið eftir.. újé.. ég mun eiga nóg að gera.. það sem eftir er...

hvað er að frétta...

við védís hittumst í barcelona fyrir skömmu. áttum 4 ljúfa daga í spánverja ríki og bætti þar með nýju landi á listann minn.

ég átti ekki að komast til baka til frakklands á vankvæða. það eru e-h álög sem liggja á mér í sambandi við lestir og í þessu tilviki rútur. ég missti af rútunni minni. þar sem það hafði verið skráð vitlaus tímasetning á miðann minn. semsagt hafði tíminn hjá annar rútustöð verið skráður við rútustöðina sem ég ætlaði að fara frá. en ég var ekki tilbúin að viðurkenna ósigur minn . ég hafði 14 mínútur til að koma mér í annan hluta borgarinnar og því átti ég maraþon hlaup um metro kerfi barcelonaborgar. hátindur hlaupsins var án efa þegar ég kom 5 mínútum eftir að rútan átti að fara og sá hana beygja út af rútuplaninu. ég veifaði höndum og með öndina í hálsinum tók dramatískasta endasprett sem ég hef nokkurntíma tekið. sem betur fer náði ég að vekja á mér athygli og gæjarnir stoppuðu rútuna og hleyptu mér með.

mér lá svo á að ná þessari blessuðu rútu þar sem daginn eftir beið mín flug heim á leið. ég hafði því nokkrar klst. til að pakka dótinu mínu og ganga frá ýmsum málum. þar sem ég hafði enga vigt til ráðrúma þá krossaði ég fingur fyrir því að vera ekki með neina yfirvigt og til öryggis klæddi mig í reiðinnar ósköp af fötum. ég var eins og la gorda bella (mexíkóska sápuóperan sem mér skilst að sé farið að sýna.) gat ekki sett hendur niður með síðum enda var ég í 2 síðerma bolum, kjól, sokkabuxum, buxum, ullarsokkum og skóm, 3 hettupeysum, ullarpeysu, regnkápu, ullarkápu, með húfu og vettlinga og trefil. minna hefði það ekki mátt vera en ég slapp þó við skrekkinn. enda bláfátæk og hef ekki ráð á því að láta rukka mig um yfirvigt.

en þrátt fyrir að hafa klætt mig svo vel þá náði ég mér í pest og því hef ég einungis komist til íslands í fjarlægð. síðan á föstudaginn hef ég legið með flensu. ég man ekki hvenær það var seinast þegar ég fekk flensu. leiðindafyrirbæri. en ég ætla rétt að vona að hún geri sér ekki mjög heimakært í líkama mínum.